Сочиненія Порфѵрія Иванова. Статіи и письма.
Ѡ҆ приро́дѣ.
Ꙗ҆́ хочꙋ̀ сказа́ть ѡ҆ приро́дѣ. Приро́да — ѻ҆на̀ жъ на́ша ма́ть, ѻ҆на̀ жъ на́съ родила̀, ѻ҆на̀ на́съ предста́вила на бѣ́лый свѣ́тъ длѧ тогѡ̀, что́бы мы̀ во́тъ и҆́меннѡ жи́ли. А҆ ра́зъ ѻ҆на̀ на́съ предста́вила, мы̀ должны̀ є҆ѐ, ка́къ таковꙋ́ю ма́ть, благодари́ть. А҆ мы̀ є҆́й не довѣрѧ́емсѧ. Да́же не хоти́мъ понѧ́ть, что̀ въ приро́дѣ є҆́сть такі́ѧ си̑лы, кото́рыѧ мо́гꙋтъ всѐ сдѣ́лать.
Приро́да є҆́сть всемꙋ̀ <гла́вное> дѣ́ло. Ѹ҆ неѧ̀ є҆́сть во́здꙋхъ, ѹ҆ неѧ̀ є҆́сть вода̀, ѹ҆ неѧ̀ є҆́сть землѧ̀ — са́мыхъ гла́вныхъ трѝ тѣ̑ла, кото́рыѧ въ ѻ҆дно̀ прекра́сное вре́мѧ на́мъ всѐ да́ли.
Мы̀, ка́къ таковы́е лю́ди, всѐ полꙋчи́ли, всѐ сдѣ́лали <, что̀ хотѣ́ли>. Но во́тъ ѻ҆дногѡ̀ мы̀ не сдѣ́лали: <не смоглѝ ве́щь> є҆сте́ственнагѡ хара́ктера въ приро́дѣ полꙋчи́ть — є҆́то <зна́читъ> здоро́вїѧ.
Мы̀ съ ва́ми — въ бою̀ на́шей жи́зни, на́шегѡ трꙋда̀, на́шегѡ дѣ́ла. Ꙗ҆́ борю́сь не за то̀, что́бы мы̀ во́тъ и҆́меннѡ свои́ тѣла̀ терѧ́ли на фро́нтѣ свое́й борьбы̀, ꙗ҆́ борю́сь за то̀, что́бы ѡ҆бѧза́тельно на́мъ пришло́сь жи́ть та́къ, ка́къ никогда̀ не про́бовалъ чл҃вѣ́къ.
Ꙗ҆́ то́же тако́й чл҃вѣ́къ. Но во́тъ почемꙋ̀ ꙗ҆́ такꙋ́ю пꙋ́ть-доро́женькꙋ забра́лъ, на кото́рꙋю не хотѧ́тъ, та́къ сказа́ть, на́ши лю́ди тѣ̀, кото́рые живꙋ́тъ цивили́зованнѡ, то̀ є҆́сть тѣ̀ лю́ди, кото́рые воѻрꙋже́нные живꙋ́тъ, техни́чески самозащище́нные? Ѻ҆нѝ говорѧ́тъ: «на́мъ є҆́то не нꙋ́жнѡ, ѹ҆ на́съ є҆́сть чѣ́мъ самозащища́тьсѧ.»
Ꙗ҆́ никогѡ̀ не заставлѧ́ю, никогѡ̀ не хочꙋ̀ <ѹ҆говори́ть>, что́бы ѻ҆́нъ є҆́то дѣ́лалъ, но прошꙋ̀: всѐ же на́дѡ хо́ть немно́жечко, да попро́бовать є҆́тими пꙋтѧ́ми пойтѝ. А҆ ра́зъ попро́бовать, зна́читъ на́дѡ дѣ́лать!
Моѐ дѣ́ло тако́е: люби́ть приро́дꙋ, цѣни́ть є҆ѐ, храни́ть є҆ѐ ка́къ ѻ҆́ко своегѡ̀ тѣ́ла! Ꙗ҆́ рѣши́лсѧ пойтѝ въ приро́дꙋ, ꙗ҆́ рѣши́лсѧ шага́ть свои́ми нога́ми, свои́ми ла́пами по землѣ̀ длѧ тогѡ̀, что́бы ѡ҆бѧза́тельнѡ є҆лектрази́роватьсѧ, длѧ тогѡ̀, что́бы набра́тьсѧ є҆́тихъ си́лъ и҆ є҆́тими си́лами владѣ́ть!