|
Не соѻбщи́ть ли мнѣ̀ ва́мъ, <ѽ лю́ди,> на кого̀ нисхо́дѧтъ дїа́волы? Нисхо́дѧтъ ѻ҆нѝ на всѧ́кагѡ погрѧ́зшагѡ въ грѣха́хъ лжеца̀! Ѻ҆нѝ броса́ютъ подслꙋ́шанное <на нб҃ѣ> <прорица́телѧмъ>, и҆ большинство̀ и҆́хъ ꙗ҆влѧ́ютсѧ лжеца́ми. И҆ пое́ты — за ни́ми слѣ́дꙋютъ заблꙋ́дшїе. Ра́звѣ ты̀ не ви́дѣлъ, <ѽ прⷪ҇ро́къ,> что̀ ѻ҆нѝ по всѣ́мъ доли́намъ бро́дѧтъ и҆ что̀ ѻ҆нѝ говорѧ́тъ то̀, чегѡ̀ не дѣ́лаютъ; — кромѣ̀ тѣ́хъ <и҆з̾ пое́тѡвъ>, кото́рые ѹ҆вѣ́ровали и҆ соверша́ли пра́ведныѧ дѣѧ̑нїѧ и҆ помина́ли бг҃а мно́гѡ, и҆ защища́ли [свои́ми стиха́ми] <и҆́стиннꙋю вѣ́рꙋ и҆ прⷪ҇рка> по́слѣ тогѡ̀, ка́къ бы́ло посѧга́тельство [напа́дки пое́тѡвъ-многобо́жникѡвъ] <на ни́хъ>. И҆ вско́рѣ ѹ҆зна́ютъ тѣ̀, кто̀ твори́лъ ѕло̀, кꙋда̀ ѻ҆нѝ вернꙋ́тсѧ! Сꙋ́ра «пое́ты». |